Cultuur en geschiedenis van Azerbeidzjan
Azerbeidzjan is een kruispunt: zoroastrisch vuur, zijderoutehandel, Perzische poëzie, Russische en sovjetjaren en sinds 1991 een eigen koers. Wie iets van die lagen begrijpt, ziet onderweg twee keer zo veel.
In vogelvlucht
Het gebied was al in de oudheid bewoond — de rotstekeningen van Gobustan gaan tot zo'n 40.000 jaar terug. Eeuwenlang wisselden Perzische rijken, kanaten en karavaansteden als Sheki elkaar af, tot de regio in de 19e eeuw bij het Russische rijk kwam. De olieboom rond 1900 maakte Bakoe kortstondig wereldnieuws; na de sovjetperiode volgde in 1991 de onafhankelijkheid. Meer in onze geschiedenis van Azerbeidzjan.
Wat de cultuur kleurt
- Religie — overwegend sjiitisch-islamitisch, maar opvallend seculier in het dagelijks leven; hoofddoeken zijn in Bakoe eerder uitzondering dan regel.
- Tapijtkunst — het weven van Azerbeidzjaanse tapijten staat op de UNESCO-erfgoedlijst; het tapijtmuseum in Bakoe heeft zelf de vorm van een opgerold tapijt.
- Mugham — improvisatorische klassieke muziek, eveneens UNESCO-erfgoed; live te horen in theehuizen en concertzalen.
- Novruz — het lentenieuwjaar rond 21 maart, met vreugdevuren, gekiemde tarwe (semeni) en zoetigheden.
- Gastvrijheid & gebruiken — thee bij elke gelegenheid, respect voor ouderen en cadeaus bij bezoek: de ongeschreven regels op een rij.
Volk en taal
Azerbeidzjan telt zo'n tien miljoen inwoners. Het Azerbeidzjaans is nauw verwant aan het Turks; Russisch is als tweede taal wijdverbreid en in Bakoe kom je met Engels steeds verder. In de bergen leven kleine volkeren met eigen talen — in Khinalug spreekt men een taal die nergens anders ter wereld voorkomt. Meer bij bevolking en talen en onze taalgids met handige zinnen.
Verder lezen: economie en olie · waarom thee hier heilig is — of proef de cultuur letterlijk via eten en drinken.